1. E. Alexaki: Your paintings transport me into a beautifully intense and harmoniously chaotic universe. Do you feel any of these qualities during your painting process, or more generally within your inner emotional landscape?

C. Pinney: I think that tension between intensity and harmony is kind of the whole point for me. Painting is one of the only places where I let things exist without always needing to resolve them. So yes, I feel it while I’m working, but it’s also just how I move through the world. My internal landscape isn’t very linear. It’s rather layered, a little chaotic, and emotional, but there’s usually some rhythm holding it together. Painting lets me see that more clearly and I get to work things out in the studio. 

2.  E. Alexaki: Do you remember the moment when you discovered your personal artistic identity in your paintings? If so, was it connected to a period of inner redefinition or transformation in your life?

C.Pinney: I don’t think there was a single moment where it clicked. It was more gradual. I do remember finally leaning into trusting my instincts instead of trying to make something “good.” But it definitely lined up with periods of change in my life. Times where I felt less certain or more stretched emotionally are usually when the work started to feel more like mine. Letting things fall apart a little tends to be when something more honest shows up.

3. E. Alexaki: Have you noticed whether the way you think and interpret everyday situations carries an innate inclination toward depth and substance? 

C. Pinney: Yeah, probably to a fault. I don’t experience things very lightly. I tend to sit with them, turn them over, dig through, assign meaning… It’s not always convenient, but it’s useful in the studio. Even small, everyday moments can carry a lot of weight for me, and that’s usually what ends up feeding the work.

4. E. Alexaki: When I look at your paintings, I sense that they emit a vibrant signal — one that makes it difficult for the eye to escape or look away. And then, a second phase begins, inviting a deeper “reading.” In your childhood, do you remember ever feeling the need to be truly listened to — and that in order to achieve this, you had to create the circumstances that would make others notice you?

C. Pinney: I don’t know that I was consciously trying to create circumstances to be noticed, but I do think there was a strong desire to be understood - maybe even before I had the language for it. Painting feels like a way of saying something without having to explain it directly.  Maybe the “signal” you’re describing comes from wanting the work to hold attention long enough for someone to actually feel it, not just look at it.

5. As a human being and as an artist, do you experience strong emotional cycles throughout the year? How do they affect your life and your work? Have you noticed certain seasons that seem to connect with emotional highs or lows?

C. Pinney: Definitely. I go through pretty distinct cycles, both emotionally and creatively. There are periods where things feel open and fluid, and others where everything feels stuck or heavy. I’ve learned not to panic during the slower phases. because they’re usually necessary. The work tends to deepen after those periods. I don’t know if it’s tied to specific seasons as much as it is to what’s happening in my life at the time, but there’s always a rhythm to it.

6. What raises your serotonin, in everyday life? 

C. Pinney: Pretty simple things lately - morning light in the studio, a good song, being with my family, especially now with my daughter. Re-experiencing the world through her eyes for the first time is really special. Nothing extreme, just small moments that feel steady and real.

Interview in Greek language

1. Ε. Αλεξάκη: Οι πίνακές σου με μεταφέρουν σε ένα όμορφα έντονο και αρμονικά χαοτικό σύμπαν. Πώς νιώθεις κατά τη διάρκεια της ζωγραφικής διαδικασίας. Ποιό είναι το εσωτερικό σου συναισθηματικό μοτίβο;

C. Pinney: Νομίζω πως αυτό το συναίσθημα ανάμεσα στην ένταση και την αρμονία είναι ουσιαστικά το ζητούμενο για μένα. Η ζωγραφική είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου επιτρέπω στα πράγματα να υπάρχουν χωρίς να χρειάζεται πάντα να καταλήγουν κάπου. Οπότε ναι, το νιώθω όταν δουλεύω, αλλά είναι και ο τρόπος με τον οποίο κινούμαι μέσα στον κόσμο. Το εσωτερικό μου τοπίο δεν είναι γραμμικό· είναι περισσότερο πολυεπίπεδο, κάπως χαοτικό και συναισθηματικό, αλλά συνήθως υπάρχει ένας ρυθμός που το συγκρατεί. Η ζωγραφική με βοηθά να το βλέπω πιο καθαρά και μου δίνει τον χώρο να επεξεργάζομαι όσα συμβαίνουν μέσα μου.

2. Ε. Αλεξάκη: Θυμάσαι τη στιγμή που ανακάλυψες τη δική σου καλλιτεχνική ταυτότητα μέσα από τη ζωγραφική; Αν ναι, συνδέθηκε με μια περίοδο εσωτερικού επαναπροσδιορισμού ή μεταμόρφωσης στη ζωή σου;

C. Pinney: Δεν νομίζω ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που όλα «κούμπωσαν». Ήταν κάτι πιο σταδιακό. Θυμάμαι όμως τη στιγμή που άρχισα να εμπιστεύομαι πραγματικά το ένστικτό μου, αντί να προσπαθώ να δημιουργήσω κάτι «καλό». Και ναι, αυτό συνέπεσε με περιόδους αλλαγής στη ζωή μου. Συνήθως, όταν ένιωθα πιο αβέβαιη ή συναισθηματικά πιεσμένη, τότε το έργο άρχιζε να μοιάζει περισσότερο δικό μου. Το να αφήνω τα πράγματα να διαλυθούν λίγο είναι συχνά η στιγμή που εμφανίζεται κάτι πιο αληθινό.

3. Ε. Αλεξάκη: Έχεις παρατηρήσει αν ο τρόπος που σκέφτεσαι και ερμηνεύεις τις καθημερινές καταστάσεις φέρει μια έμφυτη κλίση προς το βάθος και την ουσία;

C. Pinney: Ναι, μάλλον σε σημείο που μερικές φορές γίνεται και βάρος. Δεν βιώνω τα πράγματα επιφανειακά. Τείνω να τα κρατώ μέσα μου, να τα εξετάζω, να τα αναλύω, να τους αποδίδω νόημα… Δεν είναι πάντα πρακτικό, αλλά στο στούντιο αποδεικνύεται χρήσιμο. Ακόμα και μικρές, καθημερινές στιγμές μπορούν να αποκτήσουν μεγάλο βάρος για μένα — και συνήθως αυτές είναι που τροφοδοτούν το έργο.

4. Ε. Αλεξάκη: Κοιτώντας τους πίνακές σου, αισθάνομαι ότι εκπέμπουν ένα έντονο σήμα, κάτι που δυσκολεύει το βλέμμα να απομακρυνθεί. Και έπειτα ξεκινά μια δεύτερη φάση, που καλεί σε μια βαθύτερη «ανάγνωση». Στην παιδική σου ηλικία, θυμάσαι να είχες την ανάγκη να σε ακούσουν πραγματικά και ότι, για να συμβεί αυτό, έπρεπε να δημιουργήσεις τις συνθήκες ώστε οι άλλοι να σε προσέξουν;

C. Pinney: Δεν ξέρω αν συνειδητά προσπαθούσα να δημιουργήσω συνθήκες για να με προσέξουν, αλλά σίγουρα υπήρχε μια έντονη ανάγκη να γίνω κατανοητή — ίσως και πριν ακόμα έχω τις λέξεις για να το εκφράσω. Η ζωγραφική μοιάζει με έναν τρόπο να πεις κάτι χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις άμεσα. Ίσως αυτό το «σήμα» που περιγράφεις να προέρχεται από την επιθυμία το έργο να κρατήσει την προσοχή κάποιου αρκετά, ώστε να το νιώσει, όχι απλώς να το δει.

5. Ε. Αλεξάκη: Ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης, βιώνεις έντονους συναισθηματικούς κύκλους μέσα στη χρονιά; Πώς επηρεάζουν τη ζωή και το έργο σου; Έχεις παρατηρήσει αν κάποιες εποχές συνδέονται περισσότερο με συναισθηματικές κορυφώσεις ή πτώσεις;

C. Pinney: Σίγουρα. Περνάω αρκετά διακριτούς κύκλους, τόσο συναισθηματικά όσο και δημιουργικά. Υπάρχουν περίοδοι όπου όλα μοιάζουν ανοιχτά και ρευστά, και άλλες όπου όλα βαραίνουν ή μπλοκάρουν. Έχω μάθει να μην πανικοβάλλομαι στις πιο αργές φάσεις, γιατί συνήθως είναι απαραίτητες. Το έργο τείνει να βαθαίνει μετά από αυτές. Δεν ξέρω αν σχετίζεται τόσο με συγκεκριμένες εποχές, όσο με το τι συμβαίνει στη ζωή μου κάθε φορά — αλλά πάντα υπάρχει ένας ρυθμός.

6. Ε. Αλεξάκη: Τι είναι αυτό που αυξάνει τη σεροτονίνη σου στην καθημερινότητα;

C. Pinney: Τελευταία, πολύ απλά πράγματα — το πρωινό φως στο στούντιο, ένα καλό τραγούδι, ο χρόνος με την οικογένειά μου, ειδικά τώρα με την κόρη μου. Το να ξαναβιώνω τον κόσμο μέσα από τα μάτια της είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Τίποτα ακραίο· μόνο μικρές στιγμές που έχουν σταθερότητα και αλήθεια.

Top of Form

Bottom of Form

When I meet words, thoughts, and images that carry a deeper meaning—born of introspection, exploration, methodical effort, and deep emotion—my mind feels magnetized. That’s what happened while reading some of the poems by Dimitris Glyfos.

Dimitris Glyfos was born in 1983 in Athens. He studied Political Science and Law. He has published the poetry collections A Little More Ice (Iolkos Editions, 2010), Speckled (Panoptikon Editions, 2015), Antichronism, Afterecho, and We Existed (Smili, 2017, 2018, 2021), as well as The Noise of Events (Kypseli Editions, 2024).

1.

E. Alexaki:
In writing—and especially in poetry—I believe that words are born out of an inner necessity to express oneself. What are the conditions in your everyday life that give rise to this inner call, and how does it eventually take shape as words and poems?

D. Glyfos:
The stimuli are many, varied, sometimes heterogeneous—and at times they even surprise me. Personal experience certainly comes first, but borrowings from the lives of others, their stories, can also ignite ideas and the act of writing. The dialogue with the arts—primarily literature, music, and cinema—shapes both thought and emotion as well. What matters most is for this inner call you mention, to find the time and the way to be transmuted into words. Often, words lie dormant for a long time, alone, like fragments in a notebook, only to be rediscovered much later. I try to work on them more consciously in a subsequent state of calm. Usually, I first experience, then metabolize, and only at the end do I write.

Top of Form

Bottom of Form

2.

E. Alexaki:
Do you believe that poetry speaks to a broader truth about human beings and life, even when it springs from the writer’s deeply personal truth?

D. Glyfos:
The more we avoid self-referentiality and self-analysis with the camera turned obsessively on ourselves, the more we are able to speak about the person beside us. Very often, something written about the “small” things of this world ends up touching the eternal questions of life—the collective and the universal. No one possesses the whole truth, but as writers–observers we retrieve partial truths of experience and perspective that offer consolation to others and remind them that they are not alone.

3.

E. Alexaki:
Do you remember the year when you first began to give rhythm to the words you carried within you—words that eventually marked the beginning of your books? Do you believe that, at that moment, you were more mature and able to decode what was happening inside you?

D. Glyfos:
From a very young age, I filled notebooks with unfinished stories, phrases, short verses; I scribbled in books, kept journals of aphorisms, lists of books, and so on. At some point during my student years, the intensity of words and the meanings they carried grew stronger, and almost unconsciously I began to write more regularly and in a more structured way, practicing poetic form alongside intensive reading—always with an axis and a sense of conclusion. I do not know whether maturity found me, or rather the gaze with which I looked at the world—sometimes tender, sometimes harsh. It is something unconscious that ultimately becomes legible as conscious on the pages of the books.

4.

E. Alexaki:
If we were to place the way you experience both positive and negative emotions on a scale from 1 to 10, how would you rate their intensity? Do you believe that an artist experiences circumstances more intensely?

D. Glyfos:
I don’t think a single number can be truly indicative or representative of something like this. The fluctuations are many, unexpected, and often unfair—to those around me—and in any case not proportional to events or even to my emotional state. An artist can be unpredictable. Personally, I don’t subscribe to the image of the artist as a perpetually exposed soul, constantly pierced by stimuli that wound, move, and activate them to produce work. I see the artist more as an observer—one who feels, but also translates conditions and events. It is not necessary to self-flagellate; it is enough to feel.

5. E. Alexaki:
Can you recall whether Dimitris Glyfos as a child shares common traits with the adult Dimitris Glyfos? If so—or if not—what would you say are the shared or differing elements?

D. Glyfos:
The adult Dimitris is a continuation of the child he once was. He has certainly lost parts of the innocence, romanticism, and impulsiveness of youth, yet he fights tooth and nail to keep the embers alive—not the great fire—which unsettles him and propels him to keep writing. It would be somewhat naïve to fully identify the child with the adult, however tender and charming that may sound. The conditions of adult life—its obligations, its pace, what we have lost along the way, what we have gained, and what we carry with us—also define us, and it is these individual elements that we try to transform into art. Any art. We do not indulge in nostalgia or longing; we live, we remember, and we “honor” our childhood years.

Top of Form

6.

E. Alexaki:
What is it that raises your serotonin levels in life?

D. Glyfos:
Small moments of joy in the passage of relentless time. Nothing less, nothing more.

I love searching for the true self. It’s complicated how each of us interprets what the “real self” is. The path of exploring the core of who we are is not an easy one, but what always impresses me is this: when people feel close to their essence, the traits that bring them closer to their true self are often the very same ones they carried in the earliest years of their childhood. 

Chiara Barla, partner at eatery Apotek 57 and owner of eatery Lido and bakery Riviera in Copenhagen, is an Italian woman where as a child she loved to collect flowers and leaves and place them on the plates for her mam & aunt (a distinctive thought and touch that appears at Chiara's plates/food creations today).  Also, as a child she wanted to stay at the kitchen with her mother and her grandmother to help them. At school she was always the first in class and later she graduated in Italian literature and art history. She began her career working at the marketing department of a retail company in Milan but she felt there was a gap between that work and her real calling.

Her turning point came ten years ago, when Chiara decided to quit her job and follow her passion for food creations.  So, eight years ago, she moved from Italy to Copenhagen and now, as an adult, she has the power to recreate her beloved childhood memories in her own way, inviting others to experience such deep and sunlit feelings.

Τhrough the rise of Chiara Barla’s deepest self, it seems as if sun rays are spreading all over her places. 

 Chiara is answering my six questions below. Feel free to read them in English and in Greek.

1. Εvi Alexaki:  I love people who, sooner or later, listen to their inner true self and find a way to express it. In your case, I sense that through your handmade culinary creations, you express your truth and clarity. Do you see yourself in this? If yes, could you share a few words about your life philosophy, whether or not it is connected to your everyday actions? If not, how do you connect your inner self with your creations?

Chiara Barla: Yes I absolutely. By baking or cooking I can really feel connected to myself, it´s my way to express love and to feel grounded and present. And give me joy. I decided to pursue this career path later in life (after being another “me” for long time) and I am grateful to that Chiara that 10 years ago was brave enough to leave her previous job behind and start everything again. I will never go back.

2. Evi Alexaki: A characteristic of your work is its vibrant details. The word 'vibrant' refers both to boldness and to the use of intense colours. It seems that from the very first step of your work to the final touch, you care deeply. Do you recall having this trait of caring as a child? Can you describe this emotion, the one that makes you so mindful & bold at the same time?

       Chiara Barla: I will describe it more as an instinct rather than an emotion. My creative process is quite “visual”, in the way that I start with the flavours but I also need to “see” in my mind the final result. I love the word vibrant and I am glad that is something that you used to describe my work.

      My italian family, my hometown by the sea, the countryside where my grandparents lived, the food that I tasted since I was a child, all fits in what could be defined as a colourful and vibrant environment to grow up in.

      And the caring as always being part of my way of being. I will say that “care” is probably one of my core value. I like it because is it humble and real. Leave room for mistakes and trials, it’s not about chasing perfection but to put all our effort to make something good.

3. Evi Alexaki: High sensitivity allows you to connect more deeply with everything and everyone around you. Do you see yourself in this statement? If so, how do you find balance, and how do you manage the intense emotions that may feel out of place in everyday life?

      Chiara Barla: It´s a work in progress :) As many, I often feel overwhelmed, and I think am not just sensitive, but I that I go trough life and live my relationships with a lot of empathy. By putting my self in everybody else shoes sometimes I live and think with more than one mind. I like this trait of mine but yes, sometimes it drains me. That’s why I think that often I need to recharge and be connected to myself with some time alone and I love silence and nature. I am quite an introvert :)

 4. Evi Alexaki: Does creating and focusing on precision feel like an innate need? Does it feel more like a form of freedom — or more like a strict need to achieve perfection?

Chiara Barla: I think is more of a natural process and something that give me purpose. As I mention I don’t pursue perfection - I will be a fool and presumptuous. But I like more the idea of trying always my best and never stop improving. Like a process of growing and getting better everyday, with my work but also as a human being.

5. Evi Alexaki: In what ways does cooking for friends feel different from cooking for a larger audience?

 Chiara Barla: To me it kind of feel the same. I love to cook at work and try to make people days better by preparing for them something tasteful, beautiful and made with love. And at the same time when I cook for people that I care about, I really want to express all my love to them by making something special. The feeling can be different at the end, since friends are just grateful and have no expectation…but maybe by being a chef, even your friends expect to eat great food :)

 6. Evi Alexaki: What raises your serotonin in everyday life?

    Chiara Barla: Cooking (did we say that already?;)) walking around, buy myself a gift, even a small one. And I try to do these things everyday.

__________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

1. Εύη Αλεξάκη: Αγαπώ τους ανθρώπους που, αργά ή γρήγορα, ακούν τον αληθινό εσωτερικό τους εαυτό και βρίσκουν έναν τρόπο να τον εκφράσουν. Στη δική σου περίπτωση, αισθάνομαι ότι μέσα από τις γευστικές δημιουργίες σου εκφράζεις την αλήθεια και τη διαύγειά σου. Το νιώθεις αυτό; Υπάρχει σύνδεση του εσωτερικού σου κόσμου με τις δημιουργίες σου;

Chiara Barla: Ναι, απολύτως. Όταν ψήνω ή μαγειρεύω, νιώθω πραγματικά συνδεδεμένη με τον εαυτό μου· είναι ο δικός μου τρόπος να εκφράζω αγάπη και να νιώθω γειωμένη και παρούσα. Και μου δίνει χαρά. Αποφάσισα να ακολουθήσω αυτό το επαγγελματικό μονοπάτι αργότερα στη ζωή (αφού για πολύ καιρό ήμουν μια «άλλη» εκδοχή του εαυτού μου), και είμαι ευγνώμων σε εκείνη τη Chiara που πριν από δέκα χρόνια ήταν αρκετά γενναία ώστε να αφήσει πίσω της την προηγούμενη δουλειά και να ξεκινήσει ξανά απ’ την αρχή. Δεν θα γύριζα ποτέ πίσω.

2. Εύη Αλεξάκη: Ένα από τα χαρακτηριστικά της δουλειάς σου είναι οι έντονες/δυναμικές λεπτομέρειες. Αποδίδω τον προσδιορισμό αυτό τόσο στην τόλμη σου  όσο και οπτικά στη χρήση έντονων χρωμάτων. Ο τρόπος που δουλεύεις από το πρώτο βήμα έως την τελευταία πινελιά,  δείχνει ότι είσαι ένας άνθρωπος που νοιάζεται βαθιά. Θυμάσαι τον εαυτό σου έτσι και ως παιδί; 

Chiara Barla: Θα το περιέγραφα περισσότερο ως ένστικτο παρά ως συναίσθημα. Η δημιουργική μου διαδικασία είναι αρκετά «οπτική», με την έννοια ότι ξεκινώ από τις γεύσεις, αλλά χρειάζεται και να «βλέπω» στο μυαλό μου το τελικό αποτέλεσμα. Λατρεύω τη λέξη “ζωντανό” και χαίρομαι που την χρησιμοποίησες για να περιγράψεις τη δουλειά μου.
Η ιταλική οικογένειά μου, η γενέτειρά μου κοντά στη θάλασσα, η εξοχή όπου ζούσαν οι παππούδες μου, το φαγητό που δοκίμασα ως παιδί — όλα αυτά συνθέτουν ένα πολύχρωμο και ζωντανό περιβάλλον για να μεγαλώσει κανείς.
Και το νοιάξιμο ήταν πάντα μέρος του τρόπου που υπάρχω. Θα έλεγα ότι η «φροντίδα» είναι ίσως μία από τις βασικές μου αξίες. Μου αρέσει γιατί είναι ταπεινή και αληθινή. Αφήνει χώρο για λάθη και δοκιμές· δεν αφορά το κυνήγι της τελειότητας, αλλά την προσπάθεια να κάνουμε κάτι καλό με όλη μας την ψυχή.

3. Εύη Αλεξάκη: Η υψηλή ευαισθησία σου επιτρέπει να συνδέεσαι βαθύτερα με ό,τι —και όποιον— βρίσκεται γύρω σου. Βλέπεις τον εαυτό σου σε αυτό; Αν ναι, πώς βρίσκεις ισορροπία και πώς διαχειρίζεσαι τα έντονα συναισθήματα που μερικές φορές μοιάζουν παράταιρα στην καθημερινότητα;.

Chiara Barla: Είναι κάτι που ακόμη δουλεύω :) Όπως πολλοί, συχνά νιώθω ότι κατακλύζομαι, και πιστεύω πως δεν είμαι μόνο ευαίσθητη, αλλά ζω τη ζωή και τις σχέσεις μου με πολλή ενσυναίσθηση. Βάζοντας τον εαυτό μου στα παπούτσια των άλλων, μερικές φορές σκέφτομαι και νιώθω με περισσότερα από ένα «μυαλό». Μου αρέσει αυτό το χαρακτηριστικό μου, αλλά ναι, μερικές φορές με εξαντλεί. Γι’ αυτό πιστεύω ότι χρειάζομαι συχνά επαναφόρτιση και σύνδεση με τον εαυτό μου μέσα από λίγο μοναχικό χρόνο. Αγαπώ τη σιωπή και τη φύση. Είμαι αρκετά εσωστρεφής :)

4. Εύη Αλεξάκη: Το να δημιουργείς με ακρίβεια/λεπτομέρεια το νιώθεις ως μια έμφυτη ανάγκη; Θα μπορούσε να συνδέεται με μια μορφή ελευθερίας ή επιδίωξη της τελειότητα;»

Chiara Barla: Νομίζω πως είναι κάτι περισσότερο από μια φυσική διαδικασία· κάτι που μου δίνει σκοπό. Όπως ανέφερα, δεν επιδιώκω την τελειότητα — θα ήταν αφελές και αλαζονικό. Μου αρέσει όμως η ιδέα του να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο και να μην σταματώ ποτέ να εξελίσσομαι. Σαν μια διαδικασία ανάπτυξης και καθημερινής βελτίωσης, στη δουλειά μου αλλά και ως άνθρωπος.

5. Εύη Αλεξάκη: Με ποιους τρόπους το να μαγειρεύεις για φίλους διαφέρει από το να μαγειρεύεις για ένα μεγαλύτερο κοινό;.

Chiara Barla: Για μένα, μοιάζει κάπως το ίδιο. Αγαπώ να μαγειρεύω στη δουλειά και να προσπαθώ να κάνω τη μέρα των ανθρώπων λίγο καλύτερη, ετοιμάζοντας κάτι νόστιμο, όμορφο και φτιαγμένο με αγάπη. Και παράλληλα, όταν μαγειρεύω για ανθρώπους που αγαπώ, θέλω πραγματικά να εκφράσω όλη μου την αγάπη μέσα από κάτι ξεχωριστό. Το συναίσθημα στο τέλος μπορεί να είναι διαφορετικό, καθώς οι φίλοι είναι απλώς ευγνώμονες και δεν έχουν προσδοκίες… αλλά ίσως, ως σεφ, ακόμα και οι φίλοι σου περιμένουν να φάνε υπέροχο φαγητό :))

6. Εύη Αλεξάκη: Τι ανεβάζει τη σεροτονίνη σου στην καθημερινότητα;

Chiara Barla: Το μαγείρεμα (το είπαμε ήδη, έτσι; :)) οι βόλτες, το να αγοράζω ένα δώρο στον εαυτό μου — ακόμη και κάτι μικρό. Και προσπαθώ να κάνω αυτά τα πράγματα κάθε μέρα.

1.     

I use to say that aesthetics is an attitude. An attitude that is consisted of respect, ethics, care, love, consistency, patience, empathy, authenticity. A beauty that comes both from the mind and the soul. A beauty that i love to think that stays forever when all of the above attributes come out of a human genuinely.

So, i wanted to get into Maritinas Laskaridou mind & soul cause her work makes me think of her in such a way. Maritina Laskaridou - photographer, filmmaker and director - is known together with her professional partner Konstantinos Pappas_ as the Farawayfarers. 

A creative duo, specializing in photography and filmmaking, based in Greece but working across every corner of the globe. They create high quality audiovisual content: from documentaries and commercial campaigns to branded content and travel storytelling. Their work blends cinematic aesthetics, technical excellence and authentic narrating aiming not just to capture visuals, but to craft experiences that move and inspire.

Maritinas' world is so unique as she is. Discover her through the six introspective questions I posed. 

The interview is both written in English and Greek language.

Enjoy!

1. Ε. Alexaki: Harmony, the wise composition of colors, your unique perspective, your attention to detail, your intense sensitivity that is lyrically captured in faces and nature—these are some of the elements that characterize your work. Can you recall if any of these elements were strongly felt “on you” when you were a child? Perhaps then they had a different, freer interpretation. Can you remember this connection between then and now?

M. Laskaridou:
Aesthetics has a decisive importance for me; it is the lens through which I see the world. I perceive it not only in the obvious things—what we wear, what we eat, what music we listen to, or which people we choose to have beside us—but also in more abstract things, such as the way we speak, the way we behave. It is an inner map that guides us. I believe that every person has their own aesthetic, which is cultivated and evolves over time.

From a very young age, I remember myself observing details with intensity and persistence—in faces, in the colors of nature, in the behavior of people and animals, but also on myself: in my clothes, in my drawings, in my crafts. The need to express myself through the “well-cared-for” and the “well-crafted” was always present. Without realizing it at the time, I was already functioning with my own aesthetic code, which almost unconsciously determined my choices.

Many forms of art expressed me: painting, graphic design, fashion design, decoration, music, photography. At 23, I began working as a graphic designer and art director; at 28, I began to engage more professionally with photography, and so at 30 I decided to change careers. Now, at 35, I am involved in directing and filmmaking. You never know where tomorrow may lead you. Today I feel free and fulfilled with what I do. Perhaps at 40 I will choose something entirely different, and that is what keeps me alive creatively.

I don’t put labels on myself, and I don’t believe we should. I don’t believe that each person’s path, especially that of an artist, is straight or limited. I feel malleable, flexible, and open to exploring different forms of expression, even if tomorrow I choose something completely different. I don’t believe we have only one destination.

I deeply believe that a person with an artistic nature can choose to express themselves through any path, as long as it truly touches and moves them. When you love what you do and you follow it with passion and authenticity, then success comes naturally, as a result of the dedication and inspiration that flows through creation.

2. Ε Alexaki: Your desire to discover new images, new “paths,” new people, new living and survival conditions, brings you face to face with the unknown. The unfamiliar. Usually this condition strongly triggers emotions, both physical and mental, directly linked to adrenaline, dopamine, etc. Do you believe you may have become addicted to this kind of exploration–stimulation? Have you thought whether this search is mainly connected to your need for expression, combined with a deeper need for escape–a search for freedom outside everyday life? Could it be a combination of the above? What does freedom mean to you?

M. Laskaridou:
For us, travel is inextricably linked with photography and filmmaking. The excitement doesn’t simply come from visiting a place, but from the prospect of capturing it, narrating it through our images. We couldn’t imagine traveling without our cameras; they are part of us. We want to keep alive and share what we experience, see, and feel. This process fills us with completeness. And completeness, for us, means freedom.

A journey for us begins long before we step onto a plane. It begins with the countless hours we devote to maps, the pins we drop, the search for landscapes, the reading of stories, and the methodical organization. That is where adrenaline is born: in the thought of what we will experience and what we will photograph. And it comes to life the moment we step at the destination.

For us, travel is also the hardships behind every shot. The inaccessible paths, the hunger, the cold, the sleeplessness, the adverse conditions. Often behind a single photograph or video lies a whole little adventure no one could imagine. And that is what draws us: the challenge, the search, the conquest of that moment.

Exploring a new place is for us a “sweet addiction,” always with the guiding principle of capturing it. We want to see and record as many places as we can. The impressive landscapes, the different cultures, the magic of wildlife. All that moves and fascinates us is out there, ready to become part of our narrative.

Usually, our major trips last 4–5 weeks, full of experiences that seem to last much longer. Afterwards, we look forward to returning. We are not among those who want to travel nonstop. One trip fills us so much with images and experiences that it is enough to feel complete. Upon our return, the editing of the images is the final piece that “closes” the cycle of the journey.

Photography is what fills us with dopamine, not simply travel itself. The process of recording, creating, and narrating is our freedom, both physically and mentally: to express ourselves, to share what is out there, to inspire. When we receive messages from people inspired by our work, like someone who wrote to us “I had abandoned photography for many years, and you were the reason I picked up my camera again,” then we know that what we do has substance. For a professional or an artist, that is the greatest reward and the strongest drive to continue.

3. Ε. Alexaki: Your photographs are of exceptional aesthetics. Have you think deeper the notion of beauty? Do you believe it is objective? Subjective? Is it based on “specifications” and “technical measurements”? How do you think of beauty in direct connection with the material you create? Does the aesthetic philosophy of Japan, as a different logic from that of the Western world, which seeks perfection, form part of your thinking? If so, does it appear in your work in some way?

M. Laskaridou:
Beauty, for us, is perhaps the most subjective concept in every person’s life. It is not something static; it changes with time, experiences, and the way we perceive the world. What we consider “beautiful” at 20 often differs from what touches us at 30 or 40.

For us, the “beautiful” is not confined to a standard—it can be the “different,” the “original,” the “natural,” the “harmonious,” the “raw,” or the “well-crafted.”

In our work, which is a form of art, beauty is inevitably something that will divide. Some will connect with what we create, some will not. However, there is always a kind of “common aesthetic line,” a majority that shows us that the result touches a more objective level of acceptance.

The notion of perfection has always expressed us—not as a cold, unattainable ideal, but as the result of study, harmony, and attention to detail. We would never let our work go public unless it met our own strict aesthetic and technical criteria. This perfectionism drives us to dedicate countless hours to each project until we reach the point where we say: “Yes, this is our beautiful.”

We are greatly fascinated by Japanese aesthetic philosophy, particularly the idea that beauty can be found in simplicity, in natural wear, in imperfection that tells a story—elements that the Western world often seeks to eliminate. Although we love the studied and the technically flawless, we certainly leave room for this rawer, more honest beauty, which may at some point appear in our work.

4. Ε. Alexaki: Nature is a dominant element of your work. The way you “take care of it” and visualize it seems each time like a hymn to it. Does this gratitude and your deep connection with the elements of nature bring you closer to your deeper self? Have you thought of creating your life away from the city and having a daily life closer to nature?

M. Laskaridou:
Travel and our engagement with landscape photography have profoundly changed the way we think and see the world. They have brought us closer to nature—not superficially, but in a substantial, experiential way. The more we discover it, the greater our appreciation and respect for its invaluable wealth. Yet, along with this grows a silent concern for the future of our ecosystem.

We often stand in front of a landscape and wonder if it is the last time we see it like this. We know that time, climate change, or human intervention may irreversibly alter it.

When we see glaciers, alpine lakes, volcanic craters, we feel awe. We know that perhaps this image may not exist like this tomorrow. The joy of discovery is mixed with the sorrow of loss, and this feeling drives us to capture them, to glorify them in our work, to preserve them alive through time, for ourselves and for those who will never see them.

The idea of life close to nature fascinates us more and more. We often seek isolation through excursions and stays in places far from noise. As the years pass and the pace of the city becomes more demanding, the thought of a permanent home in the countryside no longer seems distant. We deeply love the city we live in and it offers us a lot, but the calmness and inner peace that nature grants is invaluable.

For now, our frequent trips allow us to keep the “golden mean”—to have the city’s energy and the countryside’s breath. But who knows? Perhaps one day we will leave asphalt behind for good, to wake up every morning with a view of the mountain or the sea.

5. Ε. Alexaki: After the above questions, was there a thought or feeling you had for the first time? If so, would you like to share it and mention in what way it made you reflect? If not, would you like to share a thought about your next creation—whether professional or personal?

M. Laskaridou:
Through the questions, I made a sweet journey back into my life, from my childhood to the present. It was a beautiful journey of inner reflection, at times moving, because through such meaningful conversations you dig deep inside yourself to find answers.

I realized that every person carves their own path in this life and that nothing is random. The difficulties you encounter along the way are many, but when you have substance and a goal, and in the end you manage to make your dream come true, the reward you feel is indescribable. It gives meaning to your existence and, looking back, fills you with pride for that little girl who always carefully observed everything around her and tried to harmoniously combine colors in her clothes or her childhood drawings—something that perhaps no one understood why she did at the time.

After our latest project, which was a sports–social documentary, a new chapter opened in our lives, and it is certainly something we would like to continue doing.

This experience filled us with inspiration and confirmed the need to keep creating in this way—to tell stories with depth, social dimension, and real power to touch souls. It is for us a new path that gives even greater meaning to what we do and motivates us to constantly evolve through works with substance and emotion.

So surely one of our next projects we would like to be a documentary.

6. Ε Alexaki: What is it that raises your serotonin in your life?

M. Laskaridou:
Serotonin is present in every small moment of my daily life, even when stress and obligations absorb me and I don’t appreciate it as much as I should. I believe that true happiness is hidden in simple, genuine moments of joy and connection with the world around me. What raises my serotonin is contact with nature, creativity through my work, but also the simplest everyday moments.

I try to find meaning in every moment and fill it meaningfully—from the morning sun lighting up the room, morning exercise, hugging my cats, tending to my flowers, to baking a cake or cooking a meal I share with loved ones around a table full of warm conversations. In these moments I feel alive, full of energy, and complete.

GR

1.      

          1. Ε. Αλεξάκη:  Η αρμονία, η σοφή σύνθεση των χρωμάτων, η ιδιαίτερη οπτική σας, η προσήλωση στη λεπτομέρεια, η έντονη ευαισθησία σας που αποτυπώνεται λυρικά σε πρόσωπα και φύση,  είναι κάποια από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη δουλειά σας. Mπορείτε να θυμηθείτε αν κάποιο από τα παραπάνω στοιχεία τα νιώθατε έντονα «πάνω σας»/ «γύρω σας» όταν ήσασταν σε μικρή ηλικία. Ίσως τότε να είχαν διαφορετική μετάφραση, πιο ελεύθερη. Μπορείτε να θυμηθείτε/αισθανθείτε τη σύνδεση αυτή του τότε με το σήμερα;

Μ. Λασκαρίδου: Η αισθητική έχει για μένα καθοριστική σημασία, είναι η ματιά με την οποία βλέπω τον κόσμο. Την αντιλαμβάνομαι όχι μόνο στα εμφανή, όπως το τι φοράμε, τι τρώμε, τι μουσική ακούμε ή ποιους ανθρώπους επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας, αλλά και σε πιο αφηρημένα πράγματα, όπως ο τρόπος που μιλάμε, που συμπεριφερόμαστε. Είναι ένας εσωτερικός χάρτης που μας καθοδηγεί. Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος διαθέτει τη δική του αισθητική, η οποία καλλιεργείται και εξελίσσεται με τον χρόνο.

Από πολύ μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να παρατηρεί λεπτομέρειες με ένταση και επιμονή, στα πρόσωπα, στα χρώματα της φύσης, στη συμπεριφορά των ανθρώπων και των ζώων, αλλά και πάνω μου: στα ρούχα μου, στις ζωγραφιές μου, στις χειροτεχνίες. Η ανάγκη να εκφράζομαι μέσα από το "προσεγμένο" και το "καλοδουλεμένο" ήταν πάντα παρούσα. Χωρίς να το καταλαβαίνω τότε, λειτουργούσα ήδη με έναν δικό μου αισθητικό κώδικα, που καθόριζε τις επιλογές μου σχεδόν ασυνείδητα.

Πολλές μορφές τέχνης με εξέφραζαν: η ζωγραφική, η γραφιστική, το σχέδιο μόδας, η διακόσμηση, η μουσική, η φωτογραφία. Στα 23 ξεκίνησα να εργάζομαι ως γραφίστρια και art director, στα 28 ξεκίνησα να ασχολούμαι πιο επαγγελματικά με τη φωτογραφία και έτσι στα 30 αποφάσισα να αλλάξω καριέρα. Τώρα πλέον στα 35 ασχολούμαι με τη σκηνοθεσία και το filmmaking. Ποτέ δε ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσει το αύριο. Σήμερα νιώθω ελεύθερη και υπερπλήρης με αυτό που κάνω. Ίσως στα 40 να επιλέξω κάτι εντελώς διαφορετικό και αυτό είναι που με κρατά ζωντανή δημιουργικά.

Δεν βάζω ταμπέλες στον εαυτό μου και δεν πιστεύω ότι πρέπει να βάζουμε. Δεν πιστεύω πως ο δρόμος του κάθε ανθρώπου, ιδιαίτερα ενός καλλιτέχνη, είναι ευθύγραμμος ή περιορισμένος. Νιώθω εύπλαστη, ευέλικτη και ανοιχτή στο να εξερευνώ διαφορετικές μορφές έκφρασης, ακόμη κι αν αύριο επιλέξω κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν θεωρώ πως έχουμε έναν μόνο προορισμό.

Πιστεύω βαθιά πως ένας άνθρωπος με καλλιτεχνική φύση μπορεί να επιλέξει να εκφραστεί μέσα από οποιαδήποτε διαδρομή, αρκεί αυτή να τον αγγίζει και να τον συγκινεί πραγματικά. Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις και το ακολουθείς με πάθος και αυθεντικότητα, τότε η επιτυχία έρχεται φυσικά, σαν αποτέλεσμα της αφοσίωσης και της έμπνευσης που βγαίνει μέσα από τη δημιουργία.

2.      2. Ε. Αλεξάκη: Η επιθυμία σας να ανακαλύπτετε ανά τακτά χρονικά διαστήματα νέες εικόνες, νέους «δρόμους», νέους ανθρώπους, νέες συνθήκες διαβίωσης και επιβίωσης σας φέρνει αντιμέτωπους με το άγνωστο. Το ανοίκειο. Συνήθως αυτή η συνθήκη διεγείρει έντονα συναισθήματα σωματικά και ψυχικά άμεσα συνδεόμενα με την αδρεναλίνη, τη ντοπαμίνη κτλ. Πιστεύετε ότι μπορεί να έχετε εθιστεί σε αυτού του είδους την αναζήτηση εξερεύνησης - διέγερσης; Έχετε σκεφτεί αν αυτή η αναζήτηση συνδέεται κυρίως με την ανάγκη σας για έκφραση σε συνδυασμό με μια βαθύτερη ανάγκη για φυγή-αναζήτηση ελευθερίας έξω από την καθημερινότητα; Μπορεί να είναι συνδυασμός των παραπάνω; Τι σημαίνει για εσάς ελευθερία;

 Μ. Λασκαρίδου:Για εμάς, το ταξίδι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φωτογραφία και την κινηματογράφηση. Ο ενθουσιασμός δεν προέρχεται απλώς από την επίσκεψη σε έναν τόπο, αλλά από την προοπτική να τον αποτυπώσουμε, να τον αφηγηθούμε μέσα από τις εικόνες μας. Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε να ταξιδεύουμε χωρίς τις κάμερές μας· είναι κομμάτι μας. Θέλουμε όσα ζούμε, βλέπουμε και αισθανόμαστε να τα κρατάμε ζωντανά και να τα μοιραζόμαστε. Αυτή η διαδικασία μας γεμίζει πληρότητα. Και πληρότητα, για εμάς, σημαίνει ελευθερία.

Ένα ταξίδι για εμάς ξεκινά πολύ πριν μπούμε στο αεροπλάνο. Ξεκινά από τις ατελείωτες ώρες που αφιερώνουμε σε χάρτες, στα pins που ρίχνουμε, στην αναζήτηση τοπίων, στην ανάγνωση ιστοριών και στη μεθοδική οργάνωση. Εκεί γεννιέται η αδρεναλίνη: στη σκέψη του τι θα ζήσουμε και τι θα φωτογραφίσουμε. Και παίρνει σάρκα και οστά τη στιγμή που πατάμε το πόδι μας στον προορισμό.

Για εμάς το ταξίδι είναι οι δυσκολίες πίσω από κάθε λήψη. Τα δυσπρόσιτα μονοπάτια, η πείνα, το κρύο, η αϋπνία, οι κακουχίες, οι αντίξοες συνθήκες. Πολλές φορές πίσω από μία μόνο φωτογραφία ή ένα βίντεο κρύβεται μια ολόκληρη μικρή περιπέτεια που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Κι αυτό είναι που μας έλκει: η πρόκληση, η αναζήτηση, η κατάκτηση εκείνης της στιγμής.

Η εξερεύνηση ενός νέου τόπου είναι για εμάς ένας «γλυκός εθισμός», πάντα όμως με γνώμονα την αποτύπωσή του. Θέλουμε να δούμε και να καταγράψουμε όσο περισσότερα μέρη μπορούμε. Τα εντυπωσιακά τοπία, τους διαφορετικούς πολιτισμούς, τη μαγεία της άγριας ζωής. Όλα όσα μας συγκινούν και μας συναρπάζουν βρίσκονται εκεί έξω, έτοιμα να γίνουν μέρος της αφήγησής μας.

Συνήθως τα μεγάλα μας ταξίδια διαρκούν 4-5 εβδομάδες, γεμάτα εμπειρίες που μοιάζουν να διαρκούν πολύ περισσότερο. Μετά ανυπομονούμε να επιστρέψουμε. Δεν είμαστε από αυτούς που θέλουν να ταξιδεύουν αδιάκοπα. Ένα ταξίδι μάς γεμίζει τόσο πολύ σε εικόνες και εμπειρίες που αρκεί για να νιώσουμε πλήρεις. Με την επιστροφή μας, η επεξεργασία των εικόνων είναι το τελευταίο κομμάτι που «κλείνει» τον κύκλο του ταξιδιού.

Η φωτογραφία είναι αυτό που μας γεμίζει ντοπαμίνη, όχι απλώς το ταξίδι αυτό καθαυτό. Η διαδικασία της καταγραφής, της δημιουργίας και της αφήγησης είναι η ελευθερία μας, σωματικά και ψυχικά: να εκφραζόμαστε, να μοιραζόμαστε τι υπάρχει εκεί έξω, να εμπνέουμε. Όταν λαμβάνουμε μηνύματα από ανθρώπους που εμπνέονται από τη δουλειά μας, όπως κάποιος που μας έγραψε «είχα αφήσει για πολλά χρόνια τη φωτογραφία και εσείς ήσασταν ο λόγος που ξαναπήρα την κάμερά μου», τότε ξέρουμε ότι αυτό που κάνουμε έχει ουσία. Για έναν επαγγελματία ή καλλιτέχνη, αυτή είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση και η πιο δυνατή ώθηση να συνεχίσει.

3.      3. Ε. Αλεξάκη: Με αφορμή τις εξαιρετικής αισθητικής φωτογραφίες σας, σας έχει απασχολήσει η έννοια της ομορφιάς; Πιστεύετε ότι είναι αντικειμενική; Υποκειμενική; Στηρίζεται σε «προδιαγραφές» και «τεχνικές μετρήσεις»; Πώς σκέφτεστε την ομορφιά σε άμεση σύνδεση με το υλικό που δημιουργείτε; Η αισθητική φιλοσοφία της Ιαπωνίας ως μια διαφορετική λογική από αυτή του Δυτικού κόσμου, που αναζητά την τελειότητα είναι μέρος της σκέψης σας; Αν ναι θα αποτυπωνόταν/απωτυπώνεται με κάποιο τρόπο στη δουλειά σας;

Μ. Λασκαρίδου: Η ομορφιά, για εμάς, είναι ίσως η πιο υποκειμενική έννοια στη ζωή κάθε ανθρώπου. Δεν είναι κάτι στατικό, μεταβάλλεται με τον χρόνο, τις εμπειρίες και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Αυτό που θεωρούμε «όμορφο» στα 20, συχνά διαφέρει από αυτό που μας αγγίζει στα 30 ή στα 40.

Για εμάς, το “όμορφο” δεν περιορίζεται σε ένα πρότυπο, μπορεί να είναι το “διαφορετικό”, το “πρωτότυπο”, το “φυσικό”, το “αρμονικό”, το “ακατέργαστο” ή και το “καλοδουλεμένο”. Στη δουλειά μας, η οποία αποτελεί μια μορφή τέχνης, η ομορφιά είναι αναπόφευκτα κάτι που θα διχάζει. Κάποιοι θα συνδεθούν με αυτό που δημιουργούμε, κάποιοι όχι. Ωστόσο, υπάρχει πάντα ένα είδος «κοινής αισθητικής γραμμής», μια πλειοψηφία που μας δείχνει ότι το αποτέλεσμα αγγίζει ένα πιο αντικειμενικό επίπεδο αποδοχής.

Πάντα μας εξέφραζε η έννοια της τελειότητας, όχι όμως ως ψυχρό, απρόσιτο ιδανικό, αλλά ως αποτέλεσμα μελέτης, αρμονίας και προσοχής στη λεπτομέρεια. Δεν θα αφήναμε ποτέ μια δουλειά μας να βγει προς τα έξω αν δεν πληροί τα δικά μας, αυστηρά, αισθητικά και τεχνικά κριτήρια. Αυτή η τελειομανία μας ωθεί να αφιερώνουμε αμέτρητες ώρες σε κάθε έργο, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που θα πούμε: “ναι, αυτό είναι το δικό μας όμορφο”.

Μας γοητεύει πολύ και η ιαπωνική αισθητική φιλοσοφία, ιδιαίτερα η ιδέα ότι η ομορφιά μπορεί να βρίσκεται στην απλότητα, στη φυσική φθορά, στην ατέλεια που αφηγείται μια ιστορία, στοιχεία που ο δυτικός κόσμος συχνά προσπαθεί να εξαλείψει. Αν και αγαπάμε το μελετημένο και το τεχνικά άρτιο, αφήνουμε σίγουρα χώρο και για αυτήν την πιο ακατέργαστη, ειλικρινή ομορφιά που μπορεί ίσως κάποια στιγμή να εμφανιστεί δουλειά μας.

4.      4. Ε. Αλεξάκη: Η φύση είναι κυρίαρχο στοιχείο της δουλειάς σας. Ο τρόπος που την «φροντίζετε» και την οπτικοποιείτε μοιάζει κάθε φορά σαν ένας ύμνος προς αυτήν. Αυτή η ευγνωμοσύνη και η βαθιά σας σύνδεση με τα στοιχεία της φύσης, σας φέρνει πιο κοντά στον βαθύτερο εαυτό σας; Έχετε σκεφτεί να δημιουργήσετε τη ζωή σας μακρυά από την πόλη και να έχετε μια καθημερινότητα πιο κοντά στη φύση;

 Μ. Λασκαρίδου:Τα ταξίδια και η ενασχόλησή μας με το landscape photography έχουν αλλάξει βαθιά τον τρόπο που σκεφτόμαστε και βλέπουμε τον κόσμο. Μας έχουν φέρει πιο κοντά στη φύση, όχι επιφανειακά αλλά με έναν ουσιαστικό, βιωματικό τρόπο. Όσο περισσότερο την ανακαλύπτουμε, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η εκτίμηση και ο σεβασμός μας για τον ανεκτίμητο πλούτο της. Μαζί όμως μεγαλώνει και μια σιωπηλή ανησυχία για το αύριο του οικοσυστήματός μας.

 Συχνά στεκόμαστε μπροστά σε ένα τοπίο και αναρωτιόμαστε αν είναι η τελευταία φορά που το βλέπουμε έτσι. Ξέρουμε ότι ο χρόνος, η κλιματική αλλαγή ή η ανθρώπινη παρέμβαση μπορούν να το αλλοιώσουν ανεπιστρεπτί.

Όταν αντικρίζουμε παγετώνες,  αλπικές λίμνες,  ηφαιστειακούς κρατήρες, νιώθουμε δέος. Ξέρουμε ότι ίσως αυτή η εικόνα να μην υπάρχει έτσι αύριο. Η χαρά της ανακάλυψης αναμειγνύεται με τη λύπη της απώλειας κι αυτό το συναίσθημα μάς ωθεί να τα αποτυπώνουμε, να τα εξυμνούμε με τη δουλειά μας, να τα φυλάμε ζωντανά μέσα στον χρόνο, για εμάς και για όσους δεν θα τα αντικρίσουν ποτέ.

Η ιδέα της ζωής κοντά στη φύση μάς γοητεύει όλο και περισσότερο. Συχνά αναζητούμε την απομόνωση μέσα από εξορμήσεις και παραμονές σε τόπους μακριά από τον θόρυβο. Όσο περνούν τα χρόνια και οι ρυθμοί της πόλης γίνονται πιο απαιτητικοί, τόσο η σκέψη ενός μόνιμου σπιτιού στην ύπαιθρο δεν φαντάζει πια μακρινή. Αγαπάμε πολύ την πόλη που ζούμε και μας προσφέρει πολλά, αλλά η ηρεμία και η ψυχική γαλήνη που χαρίζει η φύση είναι ανεκτίμητη.

Για την ώρα, τα συχνά μας ταξίδια μάς επιτρέπουν να κρατάμε τη «χρυσή τομή» να έχουμε την ενέργεια της πόλης και την ανάσα της εξοχής. Αλλά ποιος ξέρει; Ίσως μια μέρα να αφήσουμε οριστικά την άσφαλτο για να ξυπνάμε κάθε πρωί με θέα το βουνό ή τη θάλασσα.

5.      5. Ε. Αλεξάκη:  Έπειτα από τις παραπάνω ερωτήσεις, υπάρχει κάποια σκέψη - συναίσθημα που κάνατε/νιώσατε για πρώτη φορά; Αν ναι, θέλετε να την μοιραστείτε και να αναφέρετε με ποιόν τρόπο σας προβλημάτισε; Αν όχι, θα θέλατε να μοιραστείτε κάποια σκέψη σας για την επόμενη σας δημιουργία. Είτε επαγγελματική είτε προσωπική.

 Μ. Λασκαρίδου:Μέσα από τις ερωτήσεις, έκανα μια γλυκιά αναδρομή στη ζωή μου, από την παιδική μου ηλικία έως σήμερα. Ήταν ένα όμορφο ταξίδι εσωτερικής ανασκόπησης, σε στιγμές συγκινητικό, γιατί μέσα από τέτοιες ουσιαστικές συζητήσεις σκάβεις βαθιά μέσα σου για να βρεις απαντήσεις.

Συνειδητοποίησα πως κάθε άνθρωπος χαράσσει τη δική του πορεία σε αυτή τη ζωή και πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι δυσκολίες που συναντάς στον δρόμο είναι πολλές, όμως όταν έχεις ουσία και στόχο, και τελικά καταφέρνεις να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου, η ανταμοιβή που νιώθεις είναι ανείπωτη. Δίνει νόημα στην ύπαρξή σου και, κοιτώντας πίσω, σε γεμίζει περηφάνια για εκείνο το μικρό κορίτσι που πάντα παρατηρούσε προσεκτικά τα πάντα γύρω του και προσπαθούσε να συνδυάσει αρμονικά τα χρώματα στα ρούχα του ή στις παιδικές του ζωγραφιές - κάτι που τότε ίσως κανείς δεν καταλάβαινε γιατί το έκανε.

Μετά το τελευταίο μας project το οποίο ήταν ένα αθλητικό-κοινωνικό ντοκιμαντέρ, μία νέα σελίδα άνοιξε στη ζωή μας και σίγουρα είναι κάτι που θα θέλαμε να συνεχίσουμε να κάνουμε.

Η εμπειρία αυτή μας γέμισε με έμπνευση και επιβεβαίωσε την ανάγκη να συνεχίσουμε να δημιουργούμε με αυτόν τον τρόπο, να αφηγούμαστε ιστορίες που έχουν βάθος, κοινωνική διάσταση και αληθινή δύναμη να αγγίξουν ψυχές. Είναι για εμάς μια νέα πορεία, που δίνει ακόμα μεγαλύτερο νόημα σε ό,τι κάνουμε και μας κινητοποιεί να εξελιχθούμε συνεχώς, μέσα από έργα με ουσία και συναίσθημα.

Σίγουρα λοιπόν ένα από τα επόμενα project μας θα θέλαμε να είναι ένα ντοκιμαντέρ.

6.      6. Ε. Αλεξάκη: Τι είναι αυτό που ανεβάζει τη σεροτονίνη σας στη ζωη σας;

 Μ. Λασκαρίδου: Η σεροτονίνη είναι παρούσα σε κάθε μικρή στιγμή της καθημερινότητάς μου, ακόμα κι όταν το άγχος και οι υποχρεώσεις με απορροφούν και δεν την εκτιμώ όσο θα έπρεπε. Πιστεύω πως η αληθινή ευτυχία κρύβεται στις απλές, γνήσιες στιγμές χαράς και σύνδεσης με τον κόσμο γύρω μου. Αυτό που ανεβάζει τη σεροτονίνη μου είναι η επαφή με τη φύση, η δημιουργικότητα μέσα από τη δουλειά μου, αλλά και οι πιο απλές καθημερινές στιγμές.

Προσπαθώ να βρίσκω νόημα σε κάθε στιγμή και να την γεμίζω ουσιαστικά, από τον πρωινό ήλιο που φωτίζει το δωμάτιο, την πρωινή γυμναστική, την αγκαλιά με της γάτες μου, την περιποίηση των λουλουδιών μου, έως το ψήσιμο ενός κέικ ή το μαγείρεμα ενός γεύματος που μοιράζομαι με δικούς μου ανθρώπους γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο ζεστές συζητήσεις. Σε αυτές τις στιγμές νιώθω ζωντανή, γεμάτη ενέργεια και πληρότητα.

                                                                   Iceland.

 

                                                             Indonesia. 

                                                              Indonesia.