1. E. Alexaki: Your paintings transport me into a beautifully intense and harmoniously chaotic universe. Do you feel any of these qualities during your painting process, or more generally within your inner emotional landscape?

 

C. Pinney: I think that tension between intensity and harmony is kind of the whole point for me. Painting is one of the only places where I let things exist without always needing to resolve them. So yes, I feel it while I’m working, but it’s also just how I move through the world. My internal landscape isn’t very linear. It’s rather layered, a little chaotic, and emotional, but there’s usually some rhythm holding it together. Painting lets me see that more clearly and I get to work things out in the studio. 

 

 

2.  E. Alexaki: Do you remember the moment when you discovered your personal artistic identity in your paintings? If so, was it connected to a period of inner redefinition or transformation in your life?

C.Pinney: I don’t think there was a single moment where it clicked. It was more gradual. I do remember finally leaning into trusting my instincts instead of trying to make something “good.” But it definitely lined up with periods of change in my life. Times where I felt less certain or more stretched emotionally are usually when the work started to feel more like mine. Letting things fall apart a little tends to be when something more honest shows up.

 

3. E. Alexaki: Have you noticed whether the way you think and interpret everyday situations carries an innate inclination toward depth and substance? 

C. Pinney: Yeah, probably to a fault. I don’t experience things very lightly. I tend to sit with them, turn them over, dig through, assign meaning… It’s not always convenient, but it’s useful in the studio. Even small, everyday moments can carry a lot of weight for me, and that’s usually what ends up feeding the work.

 

4. E. Alexaki: When I look at your paintings, I sense that they emit a vibrant signal — one that makes it difficult for the eye to escape or look away. And then, a second phase begins, inviting a deeper “reading.” In your childhood, do you remember ever feeling the need to be truly listened to — and that in order to achieve this, you had to create the circumstances that would make others notice you?

 

C. Pinney: I don’t know that I was consciously trying to create circumstances to be noticed, but I do think there was a strong desire to be understood - maybe even before I had the language for it. Painting feels like a way of saying something without having to explain it directly.  Maybe the “signal” you’re describing comes from wanting the work to hold attention long enough for someone to actually feel it, not just look at it.

 

5. As a human being and as an artist, do you experience strong emotional cycles throughout the year? How do they affect your life and your work? Have you noticed certain seasons that seem to connect with emotional highs or lows?

C. Pinney: Definitely. I go through pretty distinct cycles, both emotionally and creatively. There are periods where things feel open and fluid, and others where everything feels stuck or heavy. I’ve learned not to panic during the slower phases. because they’re usually necessary. The work tends to deepen after those periods. I don’t know if it’s tied to specific seasons as much as it is to what’s happening in my life at the time, but there’s always a rhythm to it.

 

6. What raises your serotonin, in everyday life? 

C. Pinney: Pretty simple things lately - morning light in the studio, a good song, being with my family, especially now with my daughter. Re-experiencing the world through her eyes for the first time is really special. Nothing extreme, just small moments that feel steady and real.

Interview in Greek language

1. Ε. Αλεξάκη: Οι πίνακές σου με μεταφέρουν σε ένα όμορφα έντονο και αρμονικά χαοτικό σύμπαν. Πώς νιώθεις κατά τη διάρκεια της ζωγραφικής διαδικασίας. Ποιό είναι το εσωτερικό σου συναισθηματικό μοτίβο;

C. Pinney: Νομίζω πως αυτό το συναίσθημα ανάμεσα στην ένταση και την αρμονία είναι ουσιαστικά το ζητούμενο για μένα. Η ζωγραφική είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου επιτρέπω στα πράγματα να υπάρχουν χωρίς να χρειάζεται πάντα να καταλήγουν κάπου. Οπότε ναι, το νιώθω όταν δουλεύω, αλλά είναι και ο τρόπος με τον οποίο κινούμαι μέσα στον κόσμο. Το εσωτερικό μου τοπίο δεν είναι γραμμικό· είναι περισσότερο πολυεπίπεδο, κάπως χαοτικό και συναισθηματικό, αλλά συνήθως υπάρχει ένας ρυθμός που το συγκρατεί. Η ζωγραφική με βοηθά να το βλέπω πιο καθαρά και μου δίνει τον χώρο να επεξεργάζομαι όσα συμβαίνουν μέσα μου.

 

2. Ε. Αλεξάκη: Θυμάσαι τη στιγμή που ανακάλυψες τη δική σου καλλιτεχνική ταυτότητα μέσα από τη ζωγραφική; Αν ναι, συνδέθηκε με μια περίοδο εσωτερικού επαναπροσδιορισμού ή μεταμόρφωσης στη ζωή σου;

C. Pinney: Δεν νομίζω ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που όλα «κούμπωσαν». Ήταν κάτι πιο σταδιακό. Θυμάμαι όμως τη στιγμή που άρχισα να εμπιστεύομαι πραγματικά το ένστικτό μου, αντί να προσπαθώ να δημιουργήσω κάτι «καλό». Και ναι, αυτό συνέπεσε με περιόδους αλλαγής στη ζωή μου. Συνήθως, όταν ένιωθα πιο αβέβαιη ή συναισθηματικά πιεσμένη, τότε το έργο άρχιζε να μοιάζει περισσότερο δικό μου. Το να αφήνω τα πράγματα να διαλυθούν λίγο είναι συχνά η στιγμή που εμφανίζεται κάτι πιο αληθινό.

 

3. Ε. Αλεξάκη: Έχεις παρατηρήσει αν ο τρόπος που σκέφτεσαι και ερμηνεύεις τις καθημερινές καταστάσεις φέρει μια έμφυτη κλίση προς το βάθος και την ουσία;

C. Pinney: Ναι, μάλλον σε σημείο που μερικές φορές γίνεται και βάρος. Δεν βιώνω τα πράγματα επιφανειακά. Τείνω να τα κρατώ μέσα μου, να τα εξετάζω, να τα αναλύω, να τους αποδίδω νόημα… Δεν είναι πάντα πρακτικό, αλλά στο στούντιο αποδεικνύεται χρήσιμο. Ακόμα και μικρές, καθημερινές στιγμές μπορούν να αποκτήσουν μεγάλο βάρος για μένα — και συνήθως αυτές είναι που τροφοδοτούν το έργο.

 

4. Ε. Αλεξάκη: Κοιτώντας τους πίνακές σου, αισθάνομαι ότι εκπέμπουν ένα έντονο σήμα, κάτι που δυσκολεύει το βλέμμα να απομακρυνθεί. Και έπειτα ξεκινά μια δεύτερη φάση, που καλεί σε μια βαθύτερη «ανάγνωση». Στην παιδική σου ηλικία, θυμάσαι να είχες την ανάγκη να σε ακούσουν πραγματικά και ότι, για να συμβεί αυτό, έπρεπε να δημιουργήσεις τις συνθήκες ώστε οι άλλοι να σε προσέξουν;

C. Pinney: Δεν ξέρω αν συνειδητά προσπαθούσα να δημιουργήσω συνθήκες για να με προσέξουν, αλλά σίγουρα υπήρχε μια έντονη ανάγκη να γίνω κατανοητή — ίσως και πριν ακόμα έχω τις λέξεις για να το εκφράσω. Η ζωγραφική μοιάζει με έναν τρόπο να πεις κάτι χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις άμεσα. Ίσως αυτό το «σήμα» που περιγράφεις να προέρχεται από την επιθυμία το έργο να κρατήσει την προσοχή κάποιου αρκετά, ώστε να το νιώσει, όχι απλώς να το δει.

 

5. Ε. Αλεξάκη: Ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης, βιώνεις έντονους συναισθηματικούς κύκλους μέσα στη χρονιά; Πώς επηρεάζουν τη ζωή και το έργο σου; Έχεις παρατηρήσει αν κάποιες εποχές συνδέονται περισσότερο με συναισθηματικές κορυφώσεις ή πτώσεις;

C. Pinney: Σίγουρα. Περνάω αρκετά διακριτούς κύκλους, τόσο συναισθηματικά όσο και δημιουργικά. Υπάρχουν περίοδοι όπου όλα μοιάζουν ανοιχτά και ρευστά, και άλλες όπου όλα βαραίνουν ή μπλοκάρουν. Έχω μάθει να μην πανικοβάλλομαι στις πιο αργές φάσεις, γιατί συνήθως είναι απαραίτητες. Το έργο τείνει να βαθαίνει μετά από αυτές. Δεν ξέρω αν σχετίζεται τόσο με συγκεκριμένες εποχές, όσο με το τι συμβαίνει στη ζωή μου κάθε φορά — αλλά πάντα υπάρχει ένας ρυθμός.

 

6. Ε. Αλεξάκη: Τι είναι αυτό που αυξάνει τη σεροτονίνη σου στην καθημερινότητα;

C. Pinney: Τελευταία, πολύ απλά πράγματα — το πρωινό φως στο στούντιο, ένα καλό τραγούδι, ο χρόνος με την οικογένειά μου, ειδικά τώρα με την κόρη μου. Το να ξαναβιώνω τον κόσμο μέσα από τα μάτια της είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Τίποτα ακραίο· μόνο μικρές στιγμές που έχουν σταθερότητα και αλήθεια.

Top of Form

 

Bottom of Form